Annelerimiz eşyalarını özenle korur, bozulduklarında ertesi gün yerine yenisinin gelmeyeceğini bilirlerdi. Hemen hepsinin elinde bir iğne iplik önlüklerin sökükleri okula gitmek üzereyken ayaküstü dikilirdi. Günlerinde kek, börek, “bir çay daha!”, poğaça, “Ay! Komşu tatlıda mı yaptın!” derken başlarlardı şişmanlamaya. Evlerini yuva yapmaya çalışırken yorulurlar, ama asla yorgun olmazlardı.

Sokağımızdaki teyzeler annelerimiz gibiydi. Susadığımızda evlerine girer su içerdik.

Koşar, düşer, terleriz, burnumuz akar. Üzülür, ağlarız yine akardı. Kollarımıza silerdik burunlarımızı. Gömleğimizin, kazağımızın, gocuğumuzun, uzun kollu neyimiz varsa hepsinin uçları meşin gibi olurdu.

Kelebekler konardı omuzlarımıza, uğurböcekleri en sevimli halleriyle kendilerine birinin mani söylemesini beklerlerdi. Her delikten bir kertenkele uzatır kafasını, başka bir deliğe saklanmadan önce ufak değneklerimizle kovalardık onları. Antenler yerlerini kapmadan önce leylekler yuvalarını çatılarımıza yapardı.

Elimizde Japon Çekirdekleri sokaktan gelip geçenlere bakarken çitler, soranlara adres tarif ederdik.

Hepimizin orada, uzakta köylerimiz vardı… Sadece sebze ya da tahıl ürünleri değil, yatılı misafirlerimiz de gelirdi köylerden. Bir gelen haftalarca gitmezdi.

Evci askerlerin kıyafetlerinin kokusu sinerdi duvarlarımıza. Yedikleri dayaklardan yiyemedikleri yemeklerden bahseder, bir hafta sonra yine gelmek üzere giderlerdi. Böyle olduğu halde neden mektup yazarlar anlamazdım.

Yoğurtçular, hurdacılar, kalaycılar, bileyiciler fuar alanı gibi kullanırlardı sokakları. Kendilerine has ezgileriyle bağırıp gezerlerdi. Bekçilerimiz vardı; kahverengi polislerimiz. Düdüklerini öttürür, bozacılarla beraber gecelerin sesi olurlardı.

Şoförler: “Bundan iyisini ancak Allah yapar,” derlerdi efsane otobüs 302 için.

“Ne Anadol’u be! Babadol, Babadol,” deyip dururdu dayım.

“O zamanlar Kumburgaz bize çok uzak, fotoğraflarımız sepya, hayatımız siyah-beyazdı. Domatesler kesildiklerinde etrafa güzel kokular yayar, evlerimizin balkonunda ya da pencere önlerinde Vita marka yağ tenekelerinde biberler, fesleğenler, çilekler yaşardı. Balkondan uzansak erik, kayısı, kiraz veya vişne toplayabilirdik belki ama misafirliğe gittiğimizde elimiz muza kayardı.”

ekocet kurumsal kimlik alternatif çalışma

Aradan zaman geçti… KCK tutuklamaları, Yerli Otomobil, Kanalistanbul,  Rum Petrolü, Azeri Gazı, Füze kalkanı, Arap baharı, Suriye resti, İran tehdidi, Terör olayları,Şike yasası, Van depremi, fransa’nın soykırım yasası… Gündem durulmadı… Her bir meselenin bütçeye ayrı ayrı etkisi söz konusu, ne iyi edilmişti de öğretmen atanmamıştı, maazallah yoksa bunca sıkıntıya bütçe mi yeterdi. Gelecek yılın bütçe planı hazırlandı, kemerleri sıkmak lazımdı malum dert çok nakit yoktu, “memura %4, işçiye %4 zam yeterdi, asgari ücretli zaten çelikli mevzuya; %4 de ona verdik mi kâfi gelir”dediler. Biraz hır gür uzlaştılar…

“E biz?” dedi içlerinden birileri “bize zam yok mu?”

Olmaz mı, milletin derdini üstleniyorlar, üç kuruşa kanaat ediyorlar, zaten hepsi yoksul ailelerden gelmiş, fukara fabrikatörler, müteahitler, tüccarlar, armatörler sonuçta… İhtiyaçları var, haklarıdır, memleketin onuru bi yerde. Koskoca Türkiye Cumhuriyetinin, Milletinin, Vekilinin maaşı 12.000 liracık olur muymuş…

“%100 nasıl?” yetmez ama şimdilik idare edecekler artık… İyi de 4 sene mebusluk, sonra yine fabrikatörlüğe, müteahitliğe, tüccarlığa, armatörlüğe talim, yazık değil mi milletimin vekiline, mecliste terini akıtmış, çalışmış kendini milletine adamış vatan evlatlarını bu devlet emekliliğinde sahipsiz mi bırakacak? olmaz öyle şey; bi %100′de emekli vekil maaşlarına… Hemfikir miyiz? 550′yiz fire yok… Maaşallah… Böyle uzlaşma cihanda görülmemiştir, memleketin mühim meselelerinde meclis nasıl uzlaşıyor görsün cümle alem, görsün de ibret alsın…

Şükür ki adalet sağlandı, asgari ücretli işçinin 700, işçi emeklisinin 800, memurun 1300, öğretmenin 1600, şehitliğe sinesini açmış askerin 2000, doktorun bile 2500lira aldığı yerde milletvekilinin 20.000 liradan aşşağı alması ayıptır, emekli mebus 4000 liraya mahküm edilir mi? zuldür yahu, 8000 oldu… Neyse ki bütçe ölçüsünde zammı yaptık da bu ayıptan yakamızı silktik…

Necip Türk Milleti’nin vekillerine bu ayıptan döndükleri için teşekkür etmesini istirham ediyor, aşağıya ulaşabileceğiniz faks numaralarını ve mail adreslerini iliştiriyorum…

Abdullah Gül :

Faks: 0 (312) 470 13 16

mail:cumhurbaskanligi@tccb.gov.tr

http://twitter.com/#!/cbabdullahgul

Cemil Çiçek

Faks: 0312 420 51 65

mail:cemil.cicek@tbmm.gov.tr

Recep Tayyip Erdoğan:

Faks: 0312) 422 10 00

mail : bimer@basbakanlik.gov.tr

Kemal Kılıçdaroğlu :

Faks: 0 (312) 420 52 82

mail: kemal.kilicdaroglu@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/kilicdarogluk

http://www.chp.org.tr/?fikrinisoyle=oneri-ve-elestirilerinizi-bizimle-paylasin

Devlet Bahçeli :

Faks 0 (312) 420 52 48

Mail : devlet.bahceli@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/dbdevletbahceli

Bülent Arınç:

bulent.arinc@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/bulent_arinc

Suat Kılıç

0312 408 20 10

http://twitter.com/#!/GSB_SuatKilic

Muharrem İnce:

0 (312) 420 52 82

muharrem.ince@tbmm.gov.tr

Oktay Vural:

0 (312) 420 52 48

oktay.vural@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/oktay_vural

Sırrı Süreyya Önder

Faks:0 (312) 420 69 78

sirrisureyya.onder@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/sirsureyya

Gürsel Tekin:

Faks:0 (312) 420 69 65

mail:gursel.tekin@tbmm.gov.tr

http://twitter.com/#!/gurseltekin34

Tüm Milletvekilleri: http://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/milletvekillerimiz_sd.liste

Yeni anayasada konunun ele alınmasına katkıda bulunmak için :

http://yenianayasa.tbmm.gov.tr/gorusgonder.aspx